Bez Ameryki nie ma jazzu stwierdził Art Blakey podkreślając znaczenie korzeni muzycznych afrykańskich i europejskich. Postanowił osobiście spędzić dwa lata w Afryce by mieć możliwość lepiej poznać muzykę i kulturę swoich przodków. Przyglądając się tym kulturom spróbujemy określić kiedy narodziła się podstawa jazzu.
W Afrykańskiej koncepcji muzyki liczy się przede wszystkim brzmienie oraz rytm. Opiera się ona na grupowym udziale w tworzeniu muzyki, łączeniu śpiewu, tańca, gry. Muzykę traktowano jak integralną część życia. Podczas grupowego tworzeniu muzyki wnosił swój wkład, swoją cząstkę muzyczną tworząc coraz to nowe rytmy i brzmienia. Dźwięki bębnów, śpiewy, tańce rozbrzmiewały w Afrykańskich wioskach powodując nierozerwalność pomiędzy życiem a muzyką. Brak zapisu nutowego powodował, że muzyka często była tworzona w momencie jej wykonywania dając początek jazzowym improwizacjom.
Murzyni Afrykańscy instrumenty czerpali z natury. Używali rogu zwierzęcia, pni wydrążonych i naciągniętych skórą lub grzechotek powstałych z wyschniętych owoców. Niestety straszny zbieg wydarzeń spowodował, że na przełomie XVII i XVIII wieku setki tysięcy Murzynów Afrykańskich wywieziono do Ameryki Północnej do prac niewolniczych. W obawie o bunt wprowadzono całkowity zakaz używania instrumentów. Istniał zatem tylko cichy solowy śpiew w samotności. Tutaj po raz pierwszy niewolnicy spotykają się bardzo odmienną dla swej kultury muzyka europejską. Jest ona poukładana, harmoniczna, bez powtórzeń, z podziałem na partie instrumentalne i brakiem miejsca na własny wkład.
Wybuch wojny i zakończenie wojny secesyjnej w 1865 roku przynosi niewolnikom wolność. Wolność daje im możliwość śpiewy, gry i tańca czyli uzupełnienie życia brakujące elementy. W wyniku fuzji kultury afrykańskiej i europejskiej w drugiej połowie XIX wieku rozpoczyna się era jazzu. Podstawą jej istnienia jest zespół muzyczny składający się zwykle z czterech lub pięciu muzyków z których każdy ma możliwość prezentacji swojej postaci muzyki.
